De hoeksteen

Jullie kennen het Paasverhaal, denk ik wel. En of het vandaag Pasen is of niet, dat kan me niks schelen, ik begin er toch over. Jullie weten denk ik wel iets van het verhaal op de Paasochtend. Maria en Petrus en nog anderen gingen kijken bij het graf van Jezus. Ze zagen dat de steen voor het graf was weggerold en dat Jezus niet meer in het graf was. Nu gaat het na Pasen verder over Jezus die is opgestaan uit de dood. Maar die steen, wat is er met die zware steen die voor het graf lag gebeurd?

Die steen was een eindje opzij gerold. Die lag daar maar te liggen. Niemand keek er meer naar om. Iemand vond dat hij in de weg lag en heeft hem een eind verderop gelegd. Door regen en stormen kwam die steen steeds verder weg te liggen. Die steen werd een zwerfsteen. Hij voelde zich eenzaam en alleen. Niemand keek meer naar hem om. Tot er op een dag een verhalenverteller voorbijkwam - Matteüs, Marcus, Lucas of Johannes, dat weet ik niet zo precies. Die verhalenverteller zag dat die steen alleen was, maar hij zag ook dat hij ooit iets heel moois en groots en wonderlijks had meegemaakt. Daarom heeft hij die steen in het Paasverhaal gestopt - dat kan, je kunt van alles in een verhaal stoppen. Dat verhaal is bekend geworden en overal ter wereld verteld. Die steen reisde mee met dat verhaal en werd dus nog meer dan daarvoor een zwerfsteen.

Op een dag is die steen hier in de buurt terechtgekomen. Hij lag ergens in de berm. Dat kwam mooi uit, want de mensen hier in de buurt wilden een kerk bouwen. Daarvoor hadden ze een hele stevige steen nodig. Eentje die een van de hoeken van het gebouw kon versterken. Een hoeksteen dus. Die zwerfsteen uit het Paasverhaal hebben ze toen gebruikt voor het bouwen van hun kerk. En toevallig was dat deze kerk.

Nu zal je me vragen of die steen nog ergens te zien is in de muur. Dat weet ik niet. Ik heb niet zo veel verstand van muren, wel van verhalen. Maar ik één ding weet ik wel: die kerk steunt op die steen. Zonder die steen en dat Paasverhaal zou de kerk nogal wiebelig worden.